Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σταύρος Λυγερός – Η εισβολή των αμάχων


Δεν συνηθίζω να επιστρέφω στον ίδιο συγγραφέα και τα πονήματα του. Αυτή τη φορά όμως, αναγκάζομαι να επανέλθω, και μάλιστα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, μιας που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μόλις ημέρες το δεύτερο βιβλίο του Σταύρου Λυγερού, με τίτλο «Η εισβολή των αμάχων».
Η αναφορά σχετίζεται με το γεγονός πως το εν λόγω βιβλίο αποτελεί (άτυπα) μια συνέχεια του πρώτου βιβλίου (περισσότερα εδώ) και δεν θα μπορούσα να αφήσω ανολοκλήρωτη αυτή τη μελέτη.
Στο δεύτερο βιβλίο αυτής της σειράς, ο κ. Λυγερός εστιάζει στο προσφυγικό / μεταναστευτικό κύμα που επηρέασε τόσο τις ζωές όλων μας (μιας που ως Έλληνες, υπήρξαμε οι, σχεδόν, καθ” ολοκληρίαν αποδέκτες του) όσο και τις διακρατικές σχέσεις και ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή και την Ευρώπη.
Το βιβλίο, πέραν της αναφοράς στις συνθήκες που γέννησαν το κύμα της μετανάστευσης / προσφυγιάς, προχωρά παραπέρα, επιχειρώντας να διαχωρίσει τις έννοιες «πρόσφυγας» και «οικονομικός μετανάστης», για να μπορέσει έτσι να ξεθολώσει τα νερά της παραπληροφόρησης που υφίσταται το κοινό (με όποιες πολιτικές επιπτώσεις έχει αυτή η πρακτική) και να αποκαλύψει στον αναγνώστη τις σκοπιμότητες τόσο των εγχώριων επαγγελματιών κάθε κατηγορίας που, λειτουργώντας ιδιοτελώς αποκόμισαν οφέλη εις βάρος των αθώων ανθρώπων, όσο και των Ευρωπαίων «εταίρων» που, επιμένοντας να  «γιατρεύουν τα συμπτώματα» αντί να τα προλαμβάνουν, καταλήγουν πάντοτε θεατές των γεγονότων, κυνηγώντας στο τέλος να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα.
Ένας ακόμη λόγος που το βιβλίο είναι άξιο προσοχής, είναι το γεγονός ότι ο συγγραφέας κάνει ιδιαίτερη αναφορά στην ανυπαρξία ή την ανικανότητα των κρατικών δομών να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο, καθώς και σε ένα σύστημα το οποίο, οσφριζόμενο πολιτικό και οικονομικό όφελος, προτίμησε να εκμεταλλευτεί το φαινόμενο, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που κλονίζουν σήμερα την συνοχή της κοινωνίας μας. Η κριτική που ασκείται στα κόμματα και τις πολιτικές που αυτά εφάρμοσαν είναι αποκαλυπτική.
Αξίζει ακόμη να αναφερθούμε και στην πολιτική ανάλυση των γεγονότων που έλαβαν χώρα στα Ευρωπαϊκά Φόρα και τον διπλωματικό δούναι και λαβείν μεταξύ των διαλεγομένων πλευρών – έναν τομέα στον οποίο ο κ. Λυγερός πάντοτε ήταν απολαυστικός να τον διαβάζει κανείς.
Αν κάτι μένει από την ανάγνωση και των δυο βιβλίων, αυτό είναι η αίσθηση πως τα όσα βιώνουμε σήμερα, δεν είναι αποτέλεσμα τυχαίων γεγονότων, αλλά γεννήματα των πρακτικών των ισχυρών χωρών έναντι των αδυνάτων. Όσο θα συνεχίσουν οι ισχυροί αυτού του κόσμου να βλέπουν τον κόσμο σαν δικό τους, τόσο οι ανίσχυροι θα επιδιώκουν να ανατρέψουν αυτή την οπτική, με απεχθείς ενέργειες που προκαλούν αναίτιους θανάτους. Ο κόσμος οφείλει να αναθεωρήσει πολλά, για να μπορέσει να ισορροπήσει τη διαφορετικότητα των λαών και να ταιριάξει τα στοιχεία που τους ενώνουν, για ένα καλύτερο, ειρηνικό μέλλον – για όλους.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

Πρώτη δημοσίευση: BOOKLOVER’S BLOG / Books.gr by Eleftheroudakis

Σχόλια

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση των άρθρων από άλλες ιστοσελίδες, δίχως την άδεια του συντάκτη.

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Live at the Acropolis - «για τους Θεούς»

«Αν η θέληση σου, σου προτάσσει ένα δρόμο, ενώ ο κόσμος ακολουθεί τον αντίθετο, τότε ακολούθησε το δρόμο που επιθυμείς. Δεν χρειάζεται να ακολουθείς το σωρό, δεν χρειάζεται να υποκύψεις στις ορέξεις του». Με αυτά τα πατρικά διδάγματα ο  Yanni   πορεύτηκε στη ζωή. Πεισματικά, έβαλε το κεφάλι κάτω και δούλεψε, κατακτώντας την υψηλότερη για αυτόν κορυφή. Μια κορυφή που, μπορεί για τον ίδιο να σήμαινε το τέλος ενός επίπονου δρόμου, σηματοδοτούσε όμως την αρχή μιας νέας και ακόμη συναρπαστικότερης πορείας.  Η ιδέα      Για τον  Yanni , το δικό του όνειρο ζωής, ήταν το να παίξει στο Ηρώδειο. Η αίγλη του θεάτρου, ο Παρθενώνας, που μοιάζει να κρέμεται στην άκρη του Ιερού βράχου και η ιστορία του χώρου, καθιστούν την παρουσία στο ιστορικό Ωδείο μια αξεπέραστη εμπειρία. Μορφές παγκόσμιου βεληνεκούς έχουν σταθεί στο Ηρώδειο:  Fairuz ,  Sinatra ,  Karajan, Κάλλας, για να μην αναφερθούμε και στους εγχώριους καλλιτέχνες . Η χρήση του χώρου αποτελεί έν...

Βαγγέλης Κορακάκης - Ο ευγενής φιλόσοφος

  Βαγγέλης Κορακάκης – Ο «ευγενής» φιλόσοφος Πολλοί ίσως απορήσουν με τον τίτλο του άρθρου ή ακόμη και να σπεύσουν να κρίνουν την εν λόγω παρομοίωση ως υπερβολική ή άστοχη. «Τι σχέση έχει η ευγένεια με τη φιλοσοφία» θα αναρωτηθεί κάποιος ή «γιατί θα πρέπει ένας φιλόσοφος να είναι απαραίτητα και ευγενής; Και από την άλλη, τι ορίζεται εν τέλει ως φιλοσοφία και τι ως ευγένεια;» ταβέρνα "Γεντί", Θεσσαλονίκη, 16/9/2022 To εξώφυλλο του δίσκου "Άδολη σιωπή", 2021 Χάρε σκληρέ, που ψάχνεις θύματα την περηφάνια μας δεν ακουμπάς. Χάρε σκληρέ, κι αν στήνεις μνήματα, είσαι πεντάρφανος και φουκαράς. «Μη μιλάς μες στη μιζέρια περί ήθους και τιμής» έλεγε ο Άκης Πάνου στο «Φέρε» που ερμήνευσε ο Γιώργος Νταλάρας το 1982. Και, αναλογιζόμενοι σε βάθος την αλήθεια αυτής της κουβέντας, αυτομάτως κλονίζονται μέσα μας οι επιταγές που πορεύουν τις κοινωνίες μας στα χρόνια. Το ερώτημα του αναγνώστη τώρα αλλάζει: «Επομένως δεν έχουν αντίκρισμα οι ορολογίες, δεν υφίστανται αξίες; Και ...

Όταν ο Frank Sinatra συνάντησε τον Carlos Jobim

Sinatra & Jobim στο στούντιο (1967) Από τον Γενάρη του 1999, το διεθνές αεροδρόμιο του Ρίο ονομάζεται  “Διεθνές αεροδρόμιο Antonio Carlos Jobim” (GIG), ως φόρος τιμής στον καλλιτέχνη που εφηύρε τη bossa nova.  Από το Μάιο του 2008, ένα Αμερικανικό γραμματόσημο φέρει τη μορφή του Frank Sinatra, τιμώντας έτσι τον πλέον ολοκληρωμένο καλλιτέχνη του περασμένου αιώνα. Πώς θα μπορούσαμε να συνδέσουμε αυτά τα δυο γεγονότα; Ένα γραμματόσημο επιτρέπει σε ένα γράμμα ή ένα δώρο για να ταξιδέψει από τη μία άκρη του κόσμου στην άλλη, αλλά η αποστολή προϋποθέτει την αξιοποίηση του εναέριου μέσου μεταφοράς, που θα εξασφαλίζει την παγκοσμιότητα της αποστολής. Αν λοιπόν η φωνή του Sinatra αποτελεί το διαβατήριο για να εισέλθει κάποιος στον μουσικό του κόσμο, τότε σίγουρα η μουσική του Jobim, αποτελεί τον καλύτερο τρόπο για να ταξιδέψει αυτός ο ήχος στα πέρατα του κόσμου. Θα χρειαστεί να γυρίσουμε πίσω στο χρόνο 49 ολόκληρα χρόνια, για να δούμε την συνάντηση αυτών των δυο ξεχωρισ...

Lawrence of Arabia - Το έπος

Ένα από τα πιο εμβληματικά κείμενα όλων των εποχών, στην δική μου κρίση, παραμένουν οι  «Επτά Στύλοι της Σοφίας» , του Τ. Ε. Lawrence (1888 – 1935), γνωστού και ως  «Λώρενς της Αραβίας» . Στις 900 περίπου σελίδες του βιβλίου  (μια μικρή αναφορά στο βιβλίο,  εδώ ) , ο Ουαλός συγγραφέας καταγράφει την στρατιωτική του δράση ενάντια των Τούρκων στην Μέση Ανατολή, συνεπικουρούμενος από τις νομαδικές φυλές των Αράβων και των Βεδουίνων, που ζούσαν και δρούσαν στην περιοχή. Το βιβλίο έχει μοναδική γραφή, πληρέστατες περιγραφές προσώπων, ιστορικών γεγονότων, τοπίων, καταιγιστική δράση και μια οπτική ματιά που, με μικρές μόνο αλλαγές στο πέρασμα του χρόνου, φωτογραφίζει την Μέση Ανατολή του σήμερα. Ποιος ήταν ο  Lawrence ; Γεννήθηκε στο  Tremadoc  της Βόρειας Ουαλίας το 1888, σπούδασε στην Οξφόρδη κλασικές γλώσσες, αρχαιολογία και μεσαιωνική ιστορία. Στα 21 του ανακαλύπτει τον Αραβικό κόσμο όταν, στα πλαίσια της διατριβής του, διένυσε ένα ταξίδι 1800 χιλιομέτρω...